Nova heeft een hand volgespaard! Ruim een week geleden eigenlijk al maar ik kon het niet over mijn hart krijgen het niet alsnog met jullie te delen. Ik mocht er 4 foto’s bijplaatsen van mijzelf, en dat is een moeilijke opgave als je kind zó leuk, lief en mooi is hoor!
Maar dit is ze, in 2007. Mijn dochter geboren op de late avond van een prachtige lentedag in Turnhout. Een knalroze babietje met een pruilmondje dat me nog het meeste bijstaat, om op te vreten. Ik mocht haar eventjes vasthouden en toen moest ze weer weg, protocol want geboren met 36 weken.
Dat protocol zorgde ervoor dat ik haar pas 12 uur later weer zag, want ik mocht en kon mijn bed niet uit vanwege pre-eclampsie en mij er naar toe rijden was sowieso al teveel gevraagd. Ik moest het doen met de foto’s en filmpjes die haar vader had gemaakt. Ze is echt, dacht ik steeds, na moeder te zijn geworden worden van 2 stille meisjes was ik nu moeder van een levend kind. Ik mocht het in de praktijk brengen.
Het ziekenhuis had daar natuurlijk wel zo zijn eigen opvattingen over. De meeste ervan deelden wij niet. Na een paar dagen ruzie maken over speentjes, badderen, waar ze wel of niet mocht slapen en op de klok borstvoeding geven en kolven met middeleeuwse apparaatjes leerde ik mijn belangrijkste les als moeder;
Volg je hart, het ís jouw kind en dus jóuw verantwoordelijkheid, dan kan het maar beter goed voelen.
Dus ik nam haar mee naar huis (ik zou 3 jaar later hetzelfde doen met haar zusje dat ook spontaan met 36 weken geboren werd) en ondanks een verschoven nekwerveltje, veel fysio en osteopaat bezoekjes bleek het de blijste baby te zijn die ik ooit had gezien. Ze lachte bijna altijd, om alles. Na 10 maanden draaide ze haar hoofd zelf om en vanaf dat moment werd ze nóg vrolijker.
Nova was de dreumes die alles meteen leek te begrijpen. Dat ze niet de planten om hoorde te trekken bijvoorbeeld, voor haar hoefden we nooit iets weg te zetten. Verder deed ze toen al alles op haar manier en op haar tijd, ik hou ervan.
Nova is het kind dat zegt ‘Née hoor, hoef ik niet’ als je haar iets aanbiedt in de winkel. Die met iedereen praat die maar wil luisteren. Het meisje dat van iedereen binnen no time alles weet. Die mij vertelt hoe die buurman heet ‘en die daar Piet!’. Het kind dat blij ‘Dag meneer Jansen!‘roept als we naar de winkel lopen en snel en oprecht van anderen houdt en ze als vrienden beschouwt.
Ze is een vrij meisje. Sinds kort met een gekwetst zieltje, dat ook. Een vaderskindje dat de pijn van verlating voelt en bang is dat haar moeder weer per ongeluk een nootje eet en dan misschien wel doodgaat. Ze denkt veel en diep na, meer dan ze mij soms vertelt.
Ze is geweldig, dat krullenmeisje van mij. Een sociaal, lief, vrolijk, vrij en beetje gek kind. En ik hoop dat dat nog heel lang zo blijft.
Gefeliciteerd lieve, mooie Nova.
